Wednesday, 28 October 2009

Photôgrrraphy

Edward Goldman rrrolt heel Russisch met alle rrrrren. Dat maakt van Photography opeens een heel exotisch woord.

Tuesday, 27 October 2009

Vrijdag 23 en zaterdag 24 oktober 2009

Je hebt hier net zoveel galeries als Starbucks vestigingen, dus zich van te voren goed informeren is zeker de moeite waard. Via de Nederlandse en de Franse cultureel attachés in LA kreeg ik voor mijn vertrek een lijstje met interessante, veelal aan fotografie gerelateerde galeries.

Friday, 23 October 2009

Donderdag 22 oktober 2009




New Topographics

Gisteravond opende “New Topographics: Photographs of a Man-Altered Landscape” in het LACMA – Los Angeles County Museum of Art. New Topographics is een remake van de wereldberoemde gelijknamige tentoonstelling uit 1975. Indertijd georganiseerd door het International Museum of Photography, George Eastman House, signaleerde deze tentoonstelling een nieuwe fotografische kijk op het landschap. Geen romantische foto’s meer, maar afstandelijker en registrerender waarbij het ‘alledaagse’ een belangrijke rol kreeg toebedeeld. Fotografen die een hele belangrijke stempel hebben gedrukt op de geschiedenis van de fotografie namen deel, als de Bechers, Robert Adams, Lewis Baltz en Stephen Shore. De tentoonstelling in het LACMA heeft de originele werken uitgebreid met andere fotografen als Walker Evans en Ed Ruscha om het meer in een historische context te plaatsen.

En het was een hele belevenis om hier bij een opening aanwezig te zijn! De hele aankleding was erg chique. Bij elke entree stond een tafel met keurige dames die keken of je wel op de lijst stond, buiten achter tafels met tafelkleedjes en bosjes bloemen.

Hier zijn gemiddeld 5 openingen per tentoonstelling, voor elke rang één zal ik maar zeggen. Welke rang wij bereikt hebben gisteravond is me niet duidelijk, maar het zal ergens in het midden zijn geweest. Via een medewerkster van het Getty konden we onder haar naam naar binnen. Er werd champagne geschonken en hele goede wijnen tussen geweldige sculpturen van Richard Serra. Het publiek was erg goed gekleed en het bleek dat we de enige waren met een ‘accessoire’ in de vorm van een kind. Dat doen we dus maar niet meer.

Het gebouw van Renzo Piano uit 2008 waarin de fotografie getoond wordt, maakt deel uit van de Eli Broad Contemporary Art Museum (BCAM). Een paar jaar geleden was LACMA zo goed als failliet en Eli Broad (de J.P. Getty van vandaag) besloot 56 miljoen te schenken en er een gedeelte van zijn eigen collectie onder te brengen.

Wednesday, 21 October 2009

Dinsdag 20 oktober 2009





“Rise early, work hard, strike oil”
J. Paul Getty’s formule voor succes

Er zijn van die dagen waarop…de TomTom besluit zijn eigen gang te gaan (in LA ben je dan letterijk en figuurlijk stuurloos); de afspraak bij het Getty - die ik al 5 maanden geleden gemaakt heb - je vergeten is; de salade die ik bestelde niet zo elegant smaakt als ze eruitziet…en dan opeens alles toch nog goed komt.

Een aardige meneer rijdt me voor naar het museum. De afspraak met Brett Abbott, curator fotografie van het Getty, vindt me nog net op tijd in het café, waardoor ik mijn salade vergeet op te eten.

Het Getty Center, niet te verwarren met de Getty Villa in Malibu, is het meest imposante complex dat ik ooit gezien heb. Alles is groots, indrukwekkend en van zeer hoog niveau. Het Center bestaat uit het J. Paul Getty Museum, het Getty Research Institute, het Getty Conservation Institute en de Getty Foundation. Je kunt er kunst bekijken, maar ook eten in vier verschillende cafés/restaurants, wandelen door de tuinen of van het fenomenale uitzicht genieten. Gebouwd in de heuvels van Santa Monica is er een prachtig zicht op de LA skyline.

Brett Abbott laat me de Irving Penn tentoonstelling zien, Small Trades, de bureaus, de koele, koude en ijskoude zalen waar de collectie is opgeslagen, de bibliotheek en de studiezaal waar ik 2 uur lang op verzoek mag neuzen in de collectie van William Eggleston.

Getty zelf was meer een liefhebber van kunst uit de oudheid en 19e eeuwse schilderkunst, dus de fotografie-afdeling werd opgezet na zijn dood in 1984 door Weston Naef. Tot eind vorig jaar zwaaide hij daar de scepter en maakte de collectie met inmiddels ruim 100.000 foto’s, tot één van de grootste fotografiecollecties ter wereld.

“If you can actually count your money, then you are not a rich man” J. Paul Getty

Tuesday, 20 October 2009

Maandag 19 oktober 2009



X-rays in Melrose Place

Van mensen als Jonathan S. Brown zouden er meer mogen bestaan. De eigenaar van de vintage/rare bookshop LeadApron is een brok energie, vol verhalen en ideeën. Hij leidt me door zijn nieuwe winkel aan Melrose Place waar hij zelfs over een tweede pand beschikt om tentoonstellingen te organiseren. Inzoverre ik nu een idee heb van Los Angeles is dit bij verre één van de mooiste en chiqueste winkelstraten die ik gezien heb. Hoe krijgt iemand dat voor elkaar die pas 4 jaar met boeken bezig is?

Begonnen als filosofiestudent werkte Jonathan een tijd lang als neuroloog onder leiding van Olivier Sachs. Daarnaast regisseerde hij theaterstukken en ging ook nog even aan de slag als architect. Vond kunst- en boekdealers altijd al erg romantisch en besloot met 500 dollar op zak de gok te wagen. “Op een avond besloot ik voor het slapen gaan de grootste boekdealer van Californië te worden”, en zo geschiedde.
Zo herontdekte Jonathan het werk van jaren '70 soft porno (fetish) fotograaf Eric Krull: http://www.leadapron.net/sex_objects/index.html, en kocht alle prints aan. Richard Prince kocht er 15 en liet zich door de meisjes inspireren voor zijn laatste tentoonstelling eind vorig jaar in de Gagosian Gallery: http://www.gagosian.com/exhibitions/2008-11-08_richard-prince/

Ook het verhaal achter de naam van de winkel spreekt tot de verbeelding. De officiële uitleg staat op zijn website, de officieuze luidt als volgt: een leadapron is een beschermingsschort die je omkrijgt als je een X-Ray moet laten maken, om de vitale organen te beschermen. Of beter, fluisterde Jonathan met twinkelogen, de voortplantingsorganen... Die organen die voortplanten, creëren, en die van elk mens een kustenaar maken. Onder deze naam opereerde hij ook in de theaterwereld.

Deze afspraak was niet gepland, ik had zelfs nog nooit van de winkel gehoord. Maar zoals dat hier gaat, was ik een uur daarvoor bij Stephen Cohen van de gelijknamige galerie, die naast zijn fotogalerie initiatiefnemer was van L.A. Photo 19 jaar geleden. Stephen noemde zijn naam, nam de telefoon en belde op op te zeggen dat ik onderweg was naar de winkel…Zo makkelijk kan het dus gaan!

Monday, 19 October 2009

Donderdag 15 oktober 2009





Ik drink gember-perzik limonade met fotograaf Lauren Dukoff in het café Lemonade van het MoCA, Museum of Contemporary Art. Onlangs zag ik een reportage in een Frans tijdschrift over de folk-muziek-scene onder leiding van Devendra Banhart. De foto’s bleken gemaakt door Lauren, een 25 jarige autodidact die onlangs haar eerste boek The Family met dit werk heeft uitgegeven. Ze maakte ook net een clip voor Banhart >>

In Parijs zal Banhart eind dit jaar een concert geven en een galerie zal gelijktijdig Laurens’ werk tentoonstellen. Hoe ga ik Banhart naar Nederland halen?

Voor mijn afspraak met Philip Kaiser, curator van MoCA, ren ik naar de overkant naar de Walt Disney Concert Hall, gebouwd door Frank Gehry. Lauren vertelt me dat gedeeltes van het gebouw, geheel opgetrokken in stainless steel, zo’n enorme schittering veroorzaakte als de zon erop scheen, dat veel omwonenden last kregen van overbelichte en vooral oververhitte appartementen hetgeen weer torenhoge airconditioningkosten verooraakte. Kortom, Gehry heeft een paar jaar geleden die gedeeltes laten overtrekken met een mattere laag. Het blijft een schitterend gebouw.

Philip Kaiser is een Zwitser die hier 2.5 jaar geleden terecht kwam. Het is erg leuk om vanuit een Westers perspectief te horen hoe het is om te werken in Los Angeles. Zo organiseert het MoCA ook gala-diners om de nodige centen bijeen te sprokkelen, maar deze zijn nog uitgebreider en grootser dan die van het Hammer, zegt hij trots. Zo zal Kanye West optreden komend gala in November. De mensen zijn hier zo verwend, vertelt hij, dat je echt goed moet uitpakken willen ze überhaupt geïnteresseerd zijn om te komen. Hij vertelt verder dat er enorm in alle budgetten is gesneden. Hun totale budget is met 5 miljoen dollar gekort. De grote belangrijke tentoonstellingen waar ze er in het verleden wel 8 per jaar van toonden, zijn teruggebracht naar 2, hooguit 3. Zo tel ik in 2007 nog 13 tentoonstellingen, dit jaar nog maar 3 in totaal. Kortlopende contracten worden niet verlengd en de boekwinkel heeft bijna geen aankoop budget meer.

En dan valt het bij hun nog mee, zegt Kaiser. Er zijn collega musea waar tientallen werknemers zijn ontslagen of die balanceren op het randje van de afgrond… Op mijn vraag waarin het werken met Amerikanen verschilt met ons, is hij duidelijk. In Europa is het hebben van een drukke agenda een goed teken. Je mag zuchten en klagen dat je zoveel te doen hebt. Hier is dat not done. Alles gaat goed en je hebt tijd voor wie je nodig heeft. Ook hoeft hij zich minder bezig te houden met administratieve zaken en heeft hij tijd over voor atelier-bezoeken en studie.

Thursday, 15 October 2009

Woensdag 14 oktober 2009





Ali Subotnick, curator hedendaagse kunst van het Hammer museum, kijkt me verbrouwereerd aan als ik vraag hoe het met de bezoekersaantallen gaat. “Op het Getty Museum na zal je in LA nergens drukbezochte musea tegenkomen. LA is geen stad waar mensen interesse hebben in cultuur, het draait allemaal om Hollywood”. En inderdaad, het museum is prachtig, de tentoonstellingen inspirerend, met een auditorium en een boekwinkel om van te dromen, maar er is geen hond.

Ik loop met haar door de zalen en ook mag ik even kijken naar de opbouw van de binnenkort te openen tentoonstelling “The Bible Illuminated: R. Crumb’s Genesis”. Altijd leuk om in de keuken van en ander museum te mogen kijken. Ali vertelt net het jaarlijks sponser gala te hebben gehad waar elk jaar twee “bijzondere vrienden van het museum” gehonoreerd worden. Dat waren dit jaar Dave Eggers en Kara Walker, die werden ingeleid door Salman Rushdie. Om een idee van deze glamoureuze avonden te krijgen: http://hammer.ucla.edu/support/gala.html

Misschien geen groot publiek voor het Hammer, maar wel een heel bijzonder….

The Annenberg Space for Photography
Omdat LA maar liefst 1290,6 km2 groot is, leek het me verstandig om één afspraak per dag te maken. Gemiddeld ben je anderhalf à twee uur onderweg – in totaal- en als het ook nog regent, kan dat wel het dubbele worden. Dus gisteren het Hammer Museum, vandaag The Annenberg Space for Photography.

Walter Annenberg is een typisch Amerikaans succesverhaal. Deze Joodse zakenman, rijk geworden met een uitgeverij, televisie- en radiostations, verkocht een gedeelte van zijn tijdschriften aan Rupert Murdoch in 1988 voor 3 biljoen dollar. Annenberg besloot de rest van zijn leven en zijn geld te besteden aan educatieve doeleinden. In heel de Verenigde Staten zijn scholen, bibliotheken, ziekenhuizen en musea die zijn naam dragen. Zijn dochter Wallis (‘My name is Wallis, not wallet’) die de foundation beheert, besloot een fotografieruimte op te richten, de eerste in LA.

Het gebouw bevindt zich middenin een kantorencomplex dat doet denken aan het WTC. Het is een bescheiden ruimte waar met name 'cutting edge technology’, zoals ze het zelf zeggen, een belangrijke rol is toebedeeld. Dus er zijn wel wat prints te zien, maar het grootste gedeelte van de ruimte bestaat uit een multimedia installatie met slideshows en interviews. De rode draad in de programmering is ‘Human interest’ en op dit moment hangt de tentoonstelling The Pictures of the Year. Het verhaal achter deze ruimte fascineert me duidelijk meer dan de ruimte zelf…

En tot slot nog een hele zoete afsluiting… Ik kan het niet laten.

Maandag 12 oktober 2009




Santa Monica - Abbott Kinney - Modefotografie

Ons appartement in Santa Monica (home exchange!) heeft een ijskast waar wij als familie van drie inpassen, voor elke denkbare handeling in de keuken een apparaat, een vijgen- en sinaasappelboom, drie supersize LCD tv-schermen met 900 zenders.

Ook zijn we maar 9 blocks verwijderd van de zee en maar 6 van de Applestore waar je zonder blikken of blozen rustig een hele ochtend kan emailen en je foto’s kan downloaden zonder dat ook maar iemand komt vragen wat je aan het doen bent. Het schijnt dat er onlangs zelf een hele roman geschreven is in deze Applestore. Een hele geruststelling omdat dat het enige is wat we niet in huis hebben, een computer.

Ook vond ik al mijn favoriete winkelstraat, Abbott Kinney, waar je naar een ecologische kapsalon kan gaan en veganistische varianten op Starbucks vindt.

Maar het hoogtepunt is de Japanse crew die een modeserie schiet met een prachtig model die zo gecharmeerd is van onze zoon Leonard dat hij een figuranten rol krijgt toebedeeld voor de speelgoed winkel.

Zaterdag 10 en zondag 11 oktober 2009


Pacific Coast Highway

Voor mensen met zeebenen moet de Pacific Coast Highway, PCH, een geweldige ervaring zijn. De snelweg tussen San Francisco en Los Angeles loopt geheel langs de kust en is prachtig, vooral van Carmel, langs Big Sur tot aan San Luis Obispo.
Ik ben danig op de proef gesteld op de slingerwegen door de bergen en wil alleen nog maar zo snel mogelijk naar LA….
Om toch nog iets te zien van deze beroemde route, stoppen we in Carmel-by-the-sea. Eens een kunstenaarskolonie waar fotografen als Edward Weston en Adam Ansel woonden en werkten, maar nu vooral een chique hang-out voor rijke 65+ waar Clint Eastwood een ranch heeft en zelfs een tijdje burgermeester was.

http://www.youtube.com/watch?v=LI7z9LRFLQE&feature=fvw

http://www.youtube.com/watch?v=azjhV-3w4BM

Ook het Point Lobos reservaat is prachtig en met een goede verrekijker zie je er inderdaad een heleboel zeeleeuwen.

Na de ellenlange bochtige wegen en de zoveelste hap frituur, overnachten we in een echt Motel en rijden de volgende ochtend in 2 uur naar LA door Santa Barbara.

Tuesday, 13 October 2009

Vrijdag 9 oktober 2009

San Francisco - SFMOMA Wist u dat de foto's van Richard Avedon ook heel lekker smaken? Op het dakterras van het SFMOMA in San Francisco eet ik een taartje geïnspireerd op de foto "The Beekeper" uit de serie From the American West. De tentoonstelling, die onlangs nog in Foam te zien was, is hier op zijn laatste bestemming gearriveerd. Iets uitgebreider dan de onze, onder andere aangevuld met originele tijdschriften uit de eigen collectie. Door de hele stad hangen baniers met het ook door ons gebruikte zelfportret, maar ook het portret van Björk en Janis Joplin. Leuk om te zien dat ze hier voor heel andere beelden kiezen dan wij in Europa, omdat deze twee laatste volgens Sandra Philipps veel meer tot de verbeelding spreken van de Amerikanen.

Sandra Phillips, senior curator van het Photography department, leidt me door de fotografietentoonstellingen. Naast Avedon is een prachtig overzicht Japanse fotografie uit eigen collectie, The Provoke Era, postwar Japanese photography. Dit is het beroemde Japanse tijdschrift dat na de Tweede Wereld Oorlog veel belangrijke fotografen als Moriyama, Fukaze en Hosoe publiceerde.

Helaas hadden we maar twee dagen in San Francisco, maar wat kan een mens veel doen als je om 5 uur opstaat! Zo ontdekten we dat Starbucks al om 5 uur 's ochtends opent, 'Mission' de leukste en hipste buurt van San Francisco is, de zomerkleren in de koffer konden blijven, omdat het er stiekem toch wel erg koud is, een 'Tall' koffie de kleinste koffie is, en de mensen over het algemeen zo ontzettend vriendelijk en behulpzaam zijn! Je kan geen seconde in je gids kijken of er komt alweer iemand aan om te vragen of ze je kunnen helpen...
Op onze laatste middag reden we naar Berkeley (half uur als het meezit met het verkeer, anderhalf uur als het tegen zit...) waar ik Stephanie Cannizzo ontmoette, curator van de tentoonstelling van Ari Marcopoulos. Ari is in Nederland geboren, maar vertrok al begin jaren '80 naar New York waar hij een tijd lang voor Andy Warhol en Irving Penn werkte. Geïnspireerd door de punk scene, graffiti en hiphop scene fotografeerde hij jarenlang in New York tot hij in de jaren '90 in de ban raakte van de skaters en surfers, die hij volgde in de West Coast. Ari's werk is een prachtige verzameling van foto's, fanzines, video's, en rauw afgedrukte Xerox prints waarin thema's als jeugdcultuur, vriendschap en (fysieke) pijn samenkomen.